Ημερολόγιο  

Απρίλιος 2016
Δε Τρ Τε Πε Πα Σα Κυ
28 29 30 31 1 2 3
4 5 6 7 8 9 10
11 12 13 14 15 16 17
18 19 20 21 22 23 24
25 26 27 28 29 30 1
   

Ρολόϊ  

   

Επισκέπτες  

Σήμερα2
Χθες12
Εβδομάδα53
Μήνας369
Συνολικά14435

Πληροφορίες Επισκέπτη: Unknown - Unknown
   

Ψηφίστε  

Σας αρέσει το site του Συλλόγου Γυναικών;

   

Social Media  

Επισκεφτείτε τις παρακάτω σελίδες κοινωνικής δικτύωσης:

facebook-icon gplus-icon linkedin-icontwitter-icon youtube-icon skype-icon

   

Ηλεκτρονική Εφημερίδα

newspaperΘέλουμε να κάνουμε την ιστοσελίδα μας πιο ελκυστική. Στη φόρμα που ακολουθεί - πατήστε 'Προσθήκη ενός Άρθρου' για να εμφανιστεί - μπορείτε να στείλετε κείμενα, άρθρα ή ό,τι άλλο θέλετε για δημοσίευση. Τα κείμενα θα ελέγχονται πριν τη δημοσίευσή τους (άρθρα υβριστικά, ρατσιστικά ή κομματικά δε θα δημοσιεύονται).

Το παράπονο του Οδυσσέα Ελύτη

(Οδυσσέας Ελύτης 1911 - 1996)

Αναρωτιέμαι μερικές φορές:
Είμαι εγώ που σκέφτομαι καθημερινά, πως η ζωή μου είναι μία;
Όλοι οι υπόλοιποι το ξεχνούν; Ή πιστεύουν πως θα έχουν κι άλλες, πολλές ζωές, για να κερδίσουν τον χρόνο που σπαταλούν;
Ν' αντικρίζεις τη ζωή με μούτρα.
Να περιμένεις την Παρασκευή που θα φέρει το Σάββατο και την Κυριακή για να ζήσεις.
Κι ύστερα να μη φτάνει ούτε κι αυτό, να χρειάζεται να περιμένεις τις διακοπές.
Και μετά ούτε κι αυτές να είναι αρκετές.
Να περιμένεις μεγάλες στιγμές.
Να μην τις επιδιώκεις, να τις περιμένεις.
Κι ύστερα να λες πως είσαι άτυχος και πως η ζωή ήταν άδικη μαζί σου.

Και να μη βλέπεις ,πως ακριβώς δίπλα σου συμβαίνουν αληθινές δυστυχίες που η ζωή κλήρωσε σε άλλους ανθρώπους.
Σ' εκείνους που δεν το βάζουν κάτω και αγωνίζονται.
Και να μην μαθαίνεις από το μάθημά τους.
Και να μη νιώθεις καμία φορά ευλογημένος που μπορείς να χαίρεσαι τρία πράγματα στη ζωή σου, την καλή υγεία, δυο φίλους, μια αγάπη, μια δουλειά, μια δραστηριότητα που σε κάνει να αισθάνεσαι ότι δημιουργείς, ότι έχει λόγο η ύπαρξή σου.

Να κλαίγεσαι που δεν έχεις πολλά.
Που κι αν τα είχες, θα ήθελες περισσότερα.
Να πιστεύεις ότι τα ξέρεις όλα και να μην ακούς. Να μαζεύεις λύπες και απελπισίες, να ξυπνάς κάθε μέρα ακόμη πιο βαρύς.
Λες και ο χρόνος σου είναι απεριόριστος.
Κάθε μέρα προσπαθώ να μπω στη θέση σου.
Κάθε μέρα αποτυγχάνω.
Γιατί αγαπάω εκείνους που αγαπούν τη ζωή.
Και που η λύπη τους είναι η δύναμή τους.
Που κοιτάζουν με μάτια άδολα και αθώα, ακόμα κι αν πέρασε ο χρόνος αδυσώπητος από πάνω τους.
Που γνωρίζουν ότι δεν τα ξέρουν όλα, γιατί δεν μαθαίνονται όλα.
Που στύβουν το λίγο και βγάζουν το πολύ.
Για τους εαυτούς τους και για όσους αγαπούν.
Και δεν κουράζονται να αναζητούν την ομορφιά στην κάθε μέρα, στα χαμόγελα των ανθρώπων, στα χάδια των ζώων, σε μια ασπρόμαυρη φωτογραφία, σε μια πολύχρωμη μπουγάδα.
Όσο κι αν κανείς προσέχει όσο κι αν το κυνηγά πάντα, πάντα θα 'ναι αργά δεύτερη ζωή δεν έχει.
 
Ημερομηνία προσθήκης: 27 / 01 / 2014
Προστέθηκε από: Τουπουντζή Μαρία
Σέρρες
Προύτσιους της Σούλας και της Κούλας

Κάποτε και κατά την περίοδο της 10ετίας του 70 υπήρξαν στο χωριό δύο (2) αδελφές, μεγάλης ηλικίας και οι οποίες ήταν ανύπαντρες, η Κούλα και η Σούλα. Ζούσαν κάτω από την ίδια στέγη, με κοινό νοικοκυριό και όπως ήταν σύνηθες σε όλα τα νοικοκυριά τότε, είχαν το αμπέλι τους, τον μπαχτσέ τους, τις κότες τους και τις κατσίκες τους...

Οι περισσότεροι χωριανοί που είχαν γίδα στο σπίτι τους, όταν έπρεπε να ζευγαρωθεί το ζώο, το πήγαιναν σε κάποιον άλλον στο χωριό ο οποίος είχε τραγί, για να γίνει η γονιμοποίηση. Στο τέλος και αφού τελείωνε η «δουλειά» τους, έδωναν στον ιδιοκτήτη του τράγου κάποιο χρηματικό ποσό.

Οι συγκεκριμένες αδελφές, επειδή είχαν τρεις γίδες και όταν θα χρειαζότανε να γονιμοποιηθούν το κόστος της γονιμοποίησης θα ήταν τριπλάσιο, αποφάσισαν να πάρουν και ένα τράγο, τον οποίο βέβαια τάιζαν και πότιζαν όλο τον χρόνο, νομίζοντας ότι τα έξοδα της διατροφής του ήταν λιγότερα από αυτά τους κόστους της γονιμοποίησης για τις γίδες...

Έτσι λοιπόν στην οικογένειά τους είχε συμπεριληφθεί εκτός από τις τρεις (3) γίδες και ένας (1) τράγος, τον οποίο όπως είπαμε και πιο πάνω τάιζαν και πότιζαν μόνο και μόνο για το ζευγάρωμα...

Το παραπάνω είχε γίνει γνωστό στους χωριανούς και ξέρανε ότι οι στο σπίτι αυτό υπήρχε τράγος, για τη συγκεκριμένη δουλειά. Και έτσι, αρκετοί χωριανοί, επειδή έπρεπε να πάνε την εποχή του ζευγαρώματος τις γίδες τους σε άτομα που είχαν τράγο και βρίσκονταν σε μακρινή απόσταση από το σπίτι τους (στην άκρη του χωριού, στα μαντριά), προτείνανε στις συγκεκριμένες αδερφές, να φέρουν το ζώο τους εκεί για το ζευγάρωμα.

-Ντε μαρή Κούλα, ντε μαρή Σούλα... τις λέγανε... να βάνουμει ντη γίδα ζτου προύτσιου σας, να ντη κνηγήσει... (Αντε καλέ Κούλα, άντε καλέ Σούλα, τις λέγανε, να βάλουμε τη γίδα στον τράγο σας για να την γονιμοποιήσει)...
Και οι αδερφές αυτές, «παίρνοντας τα απάνω τους», νομίζοντας ότι ήταν προνομιούχες επειδή είχαν τράγο τους απαντούσαν...

-Όχι ιμεις ντου προύτσιου αλλού δε ντου δίνουμει...Ιμεις ντουν έχουμει για ντουν ιαφτό μας... (Όχι εμείς τον τράγο αλλού δεν τον δίνουμε, εμείς τον έχουμε για τον εαυτό μας)... εννοώντας βέβαια ότι τον τράγο δεν τον έδιναν πουθενά, παρά μόνο τον είχαν για να γονιμοποιεί τις δικές τους γίδες...
 
Ημερομηνία προσθήκης: 27 / 01 / 2014
Προστέθηκε από: Δασκαλούδης Παναγιώτης
Δράμα
Του καζάνι σ Χότζια

Μια φουρά κι έναν κιρό η Χότζιας πήγει ζτου γείτουνα να δανειστεί του καζάνι τ.
-Αμαν ρε γείτουνα μπουρείς να μι δώεις για λίγου του καζάνις;
-Να στου δώσου ρε γείτουνα ντουν είπει.
Η Χότζιας πήρει του καζάνι έκανει ντη δλειά τ κι μητά πήγει ζτου γείτουνα του καζάνι μι ένα ντιτζιρούδι μαζί.
-Γείτουνα πάρει του καζάνι μαζί μι αυτό.
-Τι είναι πάλι αυτό ρε Χότζια μ;
-Α δε ξέρς; Του πιδί απ΄του καζάνι. Χτες γένσει του καζάνι αυτό του πράμα.
-Τι λές ρε Χότζια μ μπράβου.

Η γείτουνας κατάλαβει ότι Χότζιας ήθηλει να ντουν ευχαριστήσει κι πήρει μαζί μι του καζάνι κι του ντιτζιρούδι.

Μητά απού ένα μήνα ξαναπήγει Χότζιας ζτου γείτουνα κι ντουν είπει να ντου ξαναδώσει του καζάνι. Η γείτουνας μι μιγάλι χαρά έχουντας ουμούτι ότι θα ντουν έφιρνει Χότζιας μαζί μι του καζάνι πάλι ντιτζιρούδι, ξανάδουσει του καζάνι.

Πέρασει κιρός αλλά χότζιας άφανους. Μιτά απού λίγου κιρό, είδει γείτουνας ντου Χότζια κι ντου ρώτσει:
-Πούνει του καζάνι ρε Χότζια γιατί δε του φιρεις;
-Αχ γείτουνα μ τι να σι πώ, του καζάνι μας άφσει, σχουρέθκει…
-Τι είνει αυτό που λές ρε Χότζια μ;
-Τι να σι πώ του καζάνι ψώφσει.
-Μη κουρουιδεύς ρε Χότζα πιθαίνουν πουτέ τα καζάνια;
-Αμ πιθαίνουν γείτουναμ πιθαίνουν….. κι αν θέλς πάμει κι ζτου δικαστή μαζί να δγιούμει τι θα μας πει κι αυτός.

Σαν πήγαν ζτου δικαστή ντου ρώτσει η Χότζιας:
-Πέμει δικαστή μ, αυτά που γιννάν πιθαίνουν κιόλας για όχι;
-Πιθαίνουν είπι δικαστής πιθαίνουν….
-Του καζάνι ντ γείτουνα είχει γιννήσει ένα ντιτζιρούδι και του πήρει γείτουνας για να του μιγαλώσει… Λέου ψέματα ρε γείτουνα, όταν γέννσει του καζάνι δε πήρεις του ντιτζιρούδι, δε του παραδέχισει;

Η γείτουνας αναγκάσκει να του παραδιχθεί κι η δικαστής δικαίουσει ντου Χότζια λέγουντας ότι του καζάνι ψώφσει.
 
Ημερομηνία προσθήκης: 24 / 01 / 2014
Προστέθηκε από: Παναγιώτης
Δράμα
Ο ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΠΑΕΙ ΘΕΑΤΡΟ

Την Τρίτη, 21 Ιανουαρίου 2014, ο Σύλλογος Γυναικών Πρώτης μετέφερε με πούλμαν 57 μέλη του στις Σέρρες και παρακολούθησαν στο θέατρο "Αστέρια" τη θεατρική παράσταση "Συμπέθεροι απ΄τα Τύραννα". Το έργο ήταν πολύ ωραίο, με πολύ γέλιο. Αργά το βράδυ επέστρεψαν στην Πρώτη.
 
Ημερομηνία προσθήκης: 24 / 01 / 2014
Προστέθηκε από: Αγγελική
Καλαμαριά
Και ένα απόσπασμα από τα "Παλιά μας Μουχαμπέτια"......

Ο γάιδαρος του Νίκου που έτρωγε κανταΐφι

Στις αρχές της δεκαετίας του 80, ο κύριος Νίκος, ηλικίας άνω των 60 και καπνοπαραγωγός, για να εξυπηρετείται στις εργασίες του, είχε σαν μεταφορικό μέσο έναν γάιδαρο. Επειδή διέμενε μόνος του και μη έχοντας άλλη συντροφιά, τον υπόψη γάιδαρο λάτρευε τόσο πολύ, που όπως λέγανε και οι γείτονες, μέχρι και που τον τάιζε στο στόμα.
Στις γιορτινές ημέρες των Χριστουγέννων, έτυχε να υπάρξει και στο σπίτι του γλυκό κανταΐφι, αλλά επειδή ζούσε μόνος του, αρκετή ποσότητα από το γλυκό αυτό παρέμεινε και δεν καταναλώθηκε. Σε κάποια στιγμή ερχόμενος ο γιος του Νίκου ο οποίος σπούδαζε και ήταν εκτός χωριού, διαπίστωσε και την ύπαρξη του παραπάνω γλυκού, το οποίο λόγω πολυκαιρίας το σιρόπι του είχε ζαχαρώσει και ίσως ήταν ακατάλληλο να καταναλωθεί. -Καλά ρε μπαμπά αυτό του γλυκό ίτς δε του είδεις (Καλά ρε πατέρα αυτό το γλυκό καθόλου δεν το είδες); Αυτό χάλασει...άι δώστου δρόμου απού δω πέρα…. (Αυτό χάλασε, άντε δώστο δρόμο από εδώ πέρα) του είπε και πείρε το ταψάκι, για να το πετάξει στα σκουπίδια. -Μη μη ...άφκιτου κει πέρα, ξέρου γω τι θα του κάνου (Μη μη άφησέ το εκεί πέρα, ξέρω εγώ τι θα το κάνω) είπε στον γιό του. -Τι θα του κάνς ρε μπαμπά... μο για πέταμα είνει... (Τι θα το κάνεις ρε πατέρα....μόνο για πέταγμα είναι) -Τώρα να δγεις ισύ τι θα του κάνου (Τώρα να δεις τι εσύ τι θα το κάνω) του είπε και παίρνοντας από τα χέρια του το ταψάκι βγήκε από το σπίτι και πήγε στο αχούρι. Εκεί άδειασε στο παχνί του γάιδαρου το περιβόητο κανταΐφι, ευχόμενος ταυτόχρονα στον γάιδαρο «άι καλή όριξη κάνει κι συ γιουρτές» (άντε καλή όρεξη κάνε και εσύ γιορτές).
Όταν ο γιος του είδε την ενέργεια αυτή, κάποια στιγμή σάστισε, στη συνέχεια όμως δεν μπορούσε να κρατηθεί από τα γέλια.
Μετέπειτα, συζητώντας με τους φίλους του για το γεγονός έλεγε: -Ιμεις σπίτι μας έχουμει κι γάδαρουν αριστουκράτη... που τρώει μέχρι κι κανταΐφι (Εμείς στο σπίτι μας έχουμε και γάιδαρο αριστοκράτη..... που τρώει μέχρι και κανταΐφι)...
 
Ημερομηνία προσθήκης: 24 / 01 / 2014
Προστέθηκε από: Δασκαλούδης Παναγιώτης
Σέρρες
Tου σιαλτάκι κι η τζιριμές

Μια φουρά κι έναν κιρό πήγει Χότζιας στου παζάρι κι σταμάτσει δίπλα σι έναν σιαματά και κοίταζει. Ξαφνικά ένα πιδούδι τνάθκει μπροστά τ κι ντου πάτσει ένα σιαλτάκι τέτοιου που είδει ντου ουρανό σφουντίλι. Γύρσει τότει στου πιδούδι Χότζιας κι ντου ρώτσει:
-Γιατί ρε μει χτύπσεις;
-Για έτσι, ντουν είπει του πιδούδι.
-Μη ξέρς κι απού παλιά του ρώτσει ξανά Χότζιας;
-Όχι είπει του πιδούδι.
-Θέλς να μη μάθς;
-Δε μει νοιάζει είπει του πιδούδι.
-Σι νοιάζει δε σει νοιάζει ιγώ θα σει κάνου να μη μαθς είπει Χότζιας κι του πιδούδι έφυγει.
Μιτά Χότζιας ρώτσει πιανού ήταν του πιδί αυτό κι έμαθει ότι ήταν ινός τσιουρματζή κι έπειτα πήγει ζτου δικαστή κι έκανει μήνυση για απουζημίουση.
Η δικαστής όμους μόλις του έμαθει δαγκάθκει, γιατί μι ντου μπαμπά τ πιδιού ήταν φίλους κι για να τα μπαλώσει άρχισει να λέει ζτου Χότζια άλλα κι άλλα, μπέλκει γλυτώσει του πιδούδι απού ντη μήνυση σ Χότζια.
-Nτου ξέρς καλά ρε Χότζια, μη δεν ήταν αυτός;
-Ντου ξέρου σι λέου αυτός ήταν, σ’ τσιουρμπατζή γιός, ήληγει Χότζιας.
-Κι τώρα θέλς να ντου δικάσουμει κι να ντου κόψουμει τζιριμέ;
-Ναι να ντου δικάσουμει, να ντου δικάσουμει...
Είδει παραείδει δικαστής μη μπουρώντας να κάνει αλλιώς, έστειλει να φουνάξουν ντου γιό σ τσιουρμπατζή κι εικείνους είρθει.
-Ισύ ρε, είσει καλό πιδί ντουν έλιγει. Μη δεν είσαν εισύ που χτύπσεις ντου Χότζια; Σύ δε κάνς τάτοια πράματα. Μήπους λέει άλλα κι άλλα Χότζιας;
Αντίθιτα του πιδούδι ειπειδή μπαμπάζουτ ήταν φίλους μι ντου δικαστή, του έπειζει μάγκας, κι αντί να πεί όχι είπει ναι.
-Ιγώ είμαν ντουν είπι. Ιγώ ντου ξίλιασα.
-Γιατί ρε πιδίμ τι σι πείραξει Χότζιας;
-Δε μει πείραξει ίτς.
Χότζιας μόλις τα άκσει αυτά πήρει τα απάνουτ κι άρχισει να λέει ζτου δικαστή.
-Είδεις δικαστή μ είχα δίκιου; Πρέπει να ντου τζιριμιτίεις τώρα. Ιγώ θέλου παράδις για του σιαλτάκι που έφαγα. Κατάλαβεις;
Τότι θέλουντας κι μη δικαστής τζιριμέτσει του πιδούδι, του είπει να δώκει κατό παράδις ζτου Χότζια απουζημίουση κι κάνουντας σι αυτό καμίτσα, του έστειλει να πάει στου σπίτι τ τάχα, να φέρει απ ντου μπαμπά τα φράγγα.
Του πιδούδι θαν έφκει, έγινει άφανου. Πέρασαν δγιο πέρασαν τρεις πέρασαν πέντι ώρις του πιδούδι δε φαίνταν κι Χότζιας σικλιντίζουνταν...
-Τι θα γίνει αρέ δικαστή πού είνει του πιδούδι;
-Τι να σει κάνου ρε Χότζια μ, ιγώ αυτό που ήταν να κάνου του έκανα.
Τότι Χότζιας πήρει ανάπουδις, σκώθκει κι παίρνουντας φόρα, πατλάτσει ένα σιαλτάκι ντου δικαστή τέτοιου θαν εικείνου που έφαει απού του πιδούδι κι είπει:
-Ιγώ τώρα πληρώθκα κι απού ντου τζιριμέ παράδις δε θέλου. Αν θέλς εισύ δικαστή μ κάτσει κι πιρίμινει του πιδούδι να σει φέρει τα φράγγα.
Κι έφυγει αφού έβγαλει του γινάτι τ για του σιαλτάκι που έφαγει άδικα.....
 
Ημερομηνία προσθήκης: 24 / 01 / 2014
Προστέθηκε από: Δασκαλούδης Παναγιώτης
Σέρρες
H γάτους κι τα μπουντίκια

Κάπουτεις σι ένα παλιό σπίτι έμεινει μνιά γριά μοναχίτς. Του σπίτι ήταν ντιπ βιράνι. Σημασία κανένας δε τόδουνει κι τα χρίσματα απ τα ντουβάργια άρχισαν να πέφτουν, τα πατώματα σάπσαν κι όλα ήταν μι τα αυγά μανταλουμένα... Ένα σπίτι τρανό, ακαίργιους τζιόλαβους.

Η γριά που κάνταν μέσα στου σπίτι αυτό καρατούσει μο δγιό (2) κάμαρεις ανοιχτές και σ άλλεις σ είχει μανταλουμένεις, πόρτεις , παραθύργια κι τα κιουπέγκια ήταν σφαλστά κι ίτσι ούτι έμπεινει εικεί.

Μιτά απού κιρό, σ΄σφαλτσές κάμαρεις, αφού μέσα κανένας δε σχιούνταν, μπήκαν δγιο (2) μπουτκοί κι σιγά σιγά , μαθέ μπλουντιρά, έγιναν ταϊφάς τρανός, ένα ακαίργιου μπιιλιούκι κι αλώνζαν αβέρτα, έτρουγαν ότι έβρισκαν κι όλα είχαν γίνει τρανοί μπουτκαρίκοι. Η γρια θα τά βλειπει, όλου σιασιρντούσει κι ξπάζνταν, αλλά δεν ήξειρει τι να κάνει για να τα ξιπατώσει...

Μνια μπουζγιασμένη μέρα ντου χμώνα, ένας λουγκούρς γάτους, ένα ψουρουγάτι, θα βρήκει ξιμανταλουμένη ντην ουξόπουρτα, ζντρουμώθκει μέσα στου σουπέρι, κι μιτά πήγει κι ζάρουσει στου στρώμα ζ γριάς... Η γρια άμα ντουν είδει, χάρκει κι ντου σμάζιψει, μπέλκει ξιπατώσει ζ μπουτκοί. Άλλου που δεν ήθηλει κι γάτους, έτρουγει έπνει κι όλου σχιούνταν μέσα στου σπίτι θα νυκουκύρς.

Έτσι σιγά σιγά έμαθει όλα τα κατατόπια στου σπίτι, μέχρι που μνια μέρα ξυτρύπουσει ζ μπουτκοί κι βρήκει ντη χαρά τ. Ουλουένα παραμονιβει κι μόλις ξιφιγκίζνταν κανας μπουτκός, μνια φουρά ντου ζάπουνει κι ντουν έτρουγει. Απ του πουλύ φαϊ γάτους γίνκει θα νταούλι. Τιλικά μνια μέρα, μπήκει σ φουλιά απού ζ μπουτκοί, κι είχει τόσνοι πουλνοί, που γάτους σιασίρτσει κι άρχισει να τσ πχιάνει μι τα χύχιατ, να ζ δαγκάνει μι του στόματ κι να σ ψουφά, χουρίς να τσ τρώει. Τα έκανει όλα ντέβιρ, σ ξιπάτουσει όλνοι. Μο ντιπ λίγνοι πρόλαβαν να κρυφτούν κι απου ντη σιασιρμάδα τσ, πλιά απού ντη τρύπα τσ δε ξιμιτούσαν. Γάτους καλόμαθει κι θαν είχει ντανταντήσει, όλου στου μέρους αυτό σχιούνταν μπέλκει ζαπώσει κανέναν μπουτκό, αλλά που να βγουν αφνοί... Μόλις αφκριούνταν σ πατματιές ζ γάτου οι μπουτκοί, ζάρουναν κόμ πουλύ ζτη τρύπα...

Γάτους ντην άλλη ντη μέρα ξαναπήγει, έκατσει, παραμόνιψει, πιρίμεινει, αμά μπουτκός πουθινά. Ξαναπήγει ντην άλλη ντη μέρα, ντην άλλη ντη μέρα...τίπουτας. Τα άντιρα ζ γάτου κλώθκαν απ ντη νυσκάδα κι δεν ήξειρει τι να βάνει στου στόμα τ, μέχρι που σκέφκει να κάνει ντη παρακάτ ντη πουνιργιά.

Πήγει αγνάδγια στη τρύπα που έβγειναν οι μπουτκοί, κι κει στου ντουβάρι είχει μνια σιάικα. Έμπδιξει μιτά κι πχιάσκει απού ντη σιάικα κι έκανει ντου ψόφχιου, μπέλκει ξιγιλάσει καναν μπουτκόν μιας κι απού κει που ήταν κριμασμένους, τάχατι θα μπουρούσαν οι μπουτκοί να ντου δγιούν. Κάνταν κριμαζμένους ώρις πουλλές αλλά μπουτκός δε φαίνταν.

Μιτά απού πουλλές ώρις, μνιας κι δεν ακούηνταν πατματιές ζ γάτου, ένας θαραλέους μπουτκός, βγείκει απού ντη τρύπα τ, είδει ντου γάτου κριμασμένου ζτη σιάικα, κατάλαβει ότι έκανει ντου ψόφχιου κι για να μη φανεί πιο μπουταλάς απού ντου γάτου, ντουν είπει...

Εεεε γάτη...Κι ξιπιτσουμένου να σι δγιώ, κι κακαλατσμένου στου τσιγκέλι, ίτς δε πρόκειτει να συ ζγώσου... Άμα καείς ζ κουρκούτα, θα φσάς κι στου πιλιάφι ντουν είπει ...κι έφκει μπιρντέν.

Κι γάτους μιτά ξικριμάσκει απού ντη σιάικα κι μόλις κατέφκει ακάτ, ήλιγει...Είδεις τι έπαθα...ταμακιαρλ΄κια στου φαϊ έκανα, γκντούσα γκντούσα βίρα μπουτκοί κι τώρα κι οι μπουκτοί μπίτσαν κι αφνοί που απόμναν πουνήριψαν κι η νυσκάδα τρανέβει... Καλά να πάθω ήληγει και έκληγει...
 
Ημερομηνία προσθήκης: 24 / 01 / 2014
Προστέθηκε από: Δασκαλούδης Παναγιώτης
Σέρρες
Αυτές είναι οι αμοιβές των προέδρων και των πρωθυπουργών στον κόσμο

Μπορεί να βρίσκονται στο υψηλότερο αξίωμα της χώρας τους, ωστόσο αυτό δεν τους κάνει το ίδιο αμειβόμενους.

Πρόεδροι Δημοκρατίας και πρωθυπουργοί παίρνουν λιγότερα χρήματα από ότι ένας μέτριος τηλεοπτικός αστέρας στην προ κρίσης Ελλάδα, ενώ ακόμα και ο πανίσχυρος πρόεδρος των ΗΠΑ αμείβεται λιγότερο από τους ομολόγους του σε Σιγκαπούρη, Χονγκ Κονγκ και Ελλάδα – αν και ο σημερινός Έλληνας Πρόεδρος δεν εισπράττει την αμοιβή του.

Αυτή είναι η λίστα των ετήσιων αποδοχών των εκλεγμένων αξιωματούχων σύμφωνα με το Fortunegreece.

1. Λι Σιέν Λόονγκ, Σιγκαπούρη

Μισθός: 1 εκατ. €

Στην πόλη-κράτος όπου όλα γυρίζουν γύρω από την οικονομία, το πρακτικό πνεύμα υπαγορεύει η αμοιβή του πρωθυπουργού-μάνατζερ να αντανακλά την ευημερία της χώρας. Ο επικεφαλής της κυβέρνησης δεν εκλέγεται, αλλά διορίζεται από τον πρόεδρο, και αμείβεται εξαιρετικά σε σχέση με συναδέλφους του. Μάλιστα, ως τον Μάιο του 2012 η αμοιβή του ήταν 1,6 εκατ. ευρώ και ως το τέλος του 2010 2,2 εκατ., αλλά του επιβλήθηκε μείωση λόγω της κρίσης. Επιπλέον, καταργήθηκε η σύνταξη του αξιώματος.

2. Λέουνγκ Τσουν- Γινγκ, Χονγκ Κονγκ

Μισθός: 380.000 €

Εδώ ο «πρωθυπουργός» ονομάζεται Chief Executive, για να μην μένει καμία αμφιβολία ότι πρόκειται -και σε αυτήν την περίπτωση- για κράτος-επιχείρηση, που ορίζεται από ένα σώμα 1.200 εκλεκτόρων. Ο μισθός του είναι 14 φορές μεγαλύτερος από το κατά κεφαλήν ΑΕΠ.

3. Μπαράκ Ομπάμα, ΗΠΑ

Μισθός: 400.000 €

Ο «ηγέτης του ελεύθερου κόσμου», όπως αρέσει στους Αμερικανούς να αποκαλούν τον πρόεδρό τους, και ένοικος του διασημότερου σπιτιού στον κόσμο, εισπράττει μόλις 400.000 δολάρια το χρόνο. Βέβαια, μπορεί να κηρύξει πόλεμο σε όποιον θέλει, γνωρίζει όλα τα μυστικά του πλανήτη, εάν έχουμε έρθει σε επαφή με εξωγήινους και, ίσως, ποιος πραγματικά σκότωσε τον JFK. Και, φυσικά, πετάει με το πιο cool προεδρικό αεροσκάφος του κόσμου. Ο αντιπρόεδρος αμείβεται με 171.000 €.

4. Ουχούρου Κενυάτα, Κένυα

Μισθός: 231.000 €

Με το μισθό του να είναι 362 φορές πάνω από το κατά κεφαλήν ΑΕΠ της χώρας του, είναι ο πιο ακριβοπληρωμένος πρόεδρος σε σχέση με τους πολίτες που εκπροσωπεί. Ο συγκεκριμένος είναι γιος του Τζόμο Κενυάτα, ιδρυτή της χώρας και πρώτου προέδρου.

5. Φρανσουά Ολάντ, Γαλλία

Μισθός: 215.000 €

Προφανώς επειδή δεν είναι πια και τόσο δύσκολο να διοικήσεις μια χώρα που, σύμφωνα με τη διάσημη ρήση του Σαρλ Ντε Γκολ, έχει 246 είδη τυριού, η αποζημίωση του Γάλλου προέδρου είναι μάλλον ταπεινή. Μάλιστα, είχε παγώσει επί Σαρκοζί λόγω της κρίσης και υπέστη μερικές επιπλέον περικοπές για να πέσει στα σημερινά επίπεδα, από τα 228.000 ευρώ που ήταν μέχρι το 2010.

6. Άνγκελα Μέρκελ, Γερμανία

Μισθός: 210.000 €

Η ενορχηστρωτής της μεγαλύτερης οικονομίας της Ευρώπης -αλλά και της ίδιας της Ευρώπης- έδωσε φέτος αύξηση στον εαυτό της κατά περίπου 1.000 € το μήνα, την πρώτη αύξηση από το 2001. Σχεδόν τζάμπα έρχεται στους Γερμανούς να έχουν στην καγκελαρία την, για πολλούς, ισχυρότερη γυναίκα του πλανήτη.

7. Έντα Κένι, Ιρλανδία

Μισθός: 200.000 €

Η δουλειά του πρωθυπουργού της Ιρλανδίας δεν είναι αυτή που ήταν. Το 2010 η αποζημίωση άγγιζε τις 300.000 ευρώ, το 2011 έπεσε στις 214.000 και φέτος μειώθηκε ακόμα περισσότερο. Και πρέπει να βγάλει και τη χώρα από την κρίση. Πάντως παίρνει περισσότερα από τον πρωθυπουργό του Ηνωμένου Βασιλείου.

8. Ντέιβιντ Κάμερον, Ηνωμένο Βασίλειο

Μισθός: 160.000 €

Ο εκάστοτε κάτοικος της Ντάουνινγκ Στριτ βγάζει περίπου όσα ένα μεσαίο στέλεχος στο Σίτι κι ας διαχειρίζεται μια «επιχείρηση» αξίας 1,7 τρισ. € – το ΑΕΠ της χώρας. Μάλιστα 170 στελέχη της κυβέρνησής του -σύμβουλοι κυρίως- αμείβονται με πολύ μεγαλύτερα ποσά και η συζήτηση για το αν ο πρωθυπουργός πρέπει να είναι πιο καλοπληρωμένος κρατά αιώνες στη Μεγάλη Βρετανία. Οι αυξήσεις, πάντως, είναι τακτικές. Το 2010 ο μισθός ήταν 106.000 €.

9. Βλάντιμιρ Πούτιν, Ρωσία

Μισθός: 138.000 €

Το 2012, για πρώτη φορά στην ιστορία της Ρωσίας, ο νόμος έκανε υποχρεωτική τη δημοσίευση των φορολογικών δηλώσεων των πολιτικών. Εκεί φάνηκε πως τα έσοδα του προέδρου είναι τα μισά από εκείνα των συμβούλων του – οι οποίοι, όμως, έχουν και άλλες δουλειές.
O ίδιος έχει δηλώσει πως δουλεύει «σαν σκλάβος σε γαλέρα», αλλά είναι πλήθος οι αναφορές -οι περισσότερες στα wikileaks και από αναφορές της αντιπολίτευσης- πως έχει πρόσβαση σε απεριόριστα κεφάλαια και πολυτελή μέγαρα, αυτοκίνητα και αεροσκάφη, όλα στην απόλυτη διάθεσή του. Είναι άγνωστο πόσα από αυτά θα τον «ακολουθήσουν» όταν συνταξιοδοτηθεί. Στο μεταξύ, ο πρωθυπουργός Μέντβεντεφ δήλωσε περίπου 135.000 €.

10. Πρανάμπ Μουχέρτζι, Ινδία

Μισθός: 3.000 €

Όχι, δεν είναι οι μηναίες απολαβές του αυτές, είναι οι ετήσιες. Ο πρόεδρος της μεγαλύτερης δημοκρατίας του κόσμου εργάζεται σχεδόν αμισθί, όπως και ο πρωθυπουργός που εισπράττει επίσης 3.000 € ετησίως.

- Κάρολος Παπούλιας, Ελλάδα

Μισθός: 160.000 € (δεν τον εισπράττει)


Γνωρίζοντας πλέον με πόσα αμείβονται διάφοροι ηγέτες του κόσμου και τι είδους οικονομίες διαχειρίζονται, είναι απορίας άξιο πώς η ελληνική πολιτεία αποφάσισε να αμείβει τον απολύτως διακοσμητικό θεσμό του Προέδρου της Δημοκρατίας με 371.000 € το χρόνο, ποσό 22 φορές μεγαλύτερο του κατά κεφαλήν ΑΕΠ και τρίτο στον κόσμο ως πέρυσι. Από τον Σεπτέμβριο του 2012 η αποζημίωση μειώθηκε σε λιγότερο από το μισό. Από τον Φεβρουάριο του 2012 ο Κάρολος Παπούλιας έχει παραιτηθεί του μισθού του.
 
Ημερομηνία προσθήκης: 22 / 01 / 2014
Προστέθηκε από: Μάκης
Δράμα
Όταν ο κυρ-Θανάσης ο γαλατάς, της οδού Πατησίων, εμπιστεύονταν τα σχέδια των παιδιών του, Κυριάκου και Γιάννη Φιλίππου, να φτιάξουν βιομηχανικό συγκρότημα για γάλα και γιαούρτια ούτε που πέρναγε από το μυαλό του ότι κάποια στιγμή η έδρα του ομίλου της οικογένειας Φιλίππου θα μεταφερόταν (αναγκαστικά) στο Λουξεμβούργο.

Όταν ο Μποδοσάκης έστηνε βιομηχανίες υλικών αμύνης ακόμη και με πολιτική παράκληση και υπόδειξη να βοηθήσει την Ελλάδα στους πολέμους της. Ο Νιάρχος έχτιζε το μεγαλύτερο ναυπηγείο των Μεσογείων. Και οι Γάλλοι μετέφεραν την παραγωγή αλουμινίου τους, της Ευρώπης, στην Ελλάδα δεν είχε κανείς τους ιδέα για τον «σοσιαλισμό του χαβαλέ» που θα ακολουθούσε:

Όταν ο καθηγητής Στρατής Ανδρεάδης έχτιζε τον όμιλο της Εμπορικής, τα πράσινα λεωφορεία του Πειραιά, τα Λιπάσματα της Καρβάλης και σχεδίαζε Διυλιστήρια στην Πάχη Μεγάρων και τον σημερινό Προαστιακό σε συνδυασμό με Μετρό, δεν μπορούσε να φανταστεί ότι θα τον διέλυαν (κυριολεκτικά) οι κομματικές εκτιμήσεις για το πολιτικό κόστος και κάποια συγκεκριμένα πολιτικά παρασκήνια.

Όταν ο πατέρας των Αγγελόπουλων έφερνε στην Αθήνα, από τον Βλαχόραπτη Αρκαδίας, τα τέσσερα παιδιά του τον Δημητρό, τον Παναγιώτη, τον Άγγελο και τον Γιάννη, για να φτιάξει μαγαζί με πρόκες στην οδό Αθηνάς, με τους δυο πρώτους και να κάνει καθηγητή τον τρίτο και δικηγόρο τον τέταρτο επίσης δεν μπορούσε να φανταστεί το μίσος που θα προκαλούσε η ΧΑΛΥΒΟΥΡΓΙΚΗ και ότι θα οδηγούσε στην δολοφονία του Δημητρού επειδή έτσι έκρινε η 17 Νοέμβρη που ήταν τότε μέρος της κοινωνίας μας...

Όταν ο Γεώργιος Δράκος της ΙΖΟΛΑ (που ξεκίνησε από γκαζιεράδικο της Πειραιώς) απαντούσε στον Κωνσταντίνο Καραμανλή που τον «μάλωνε» γιατί δεν του άρεσαν οι Έλληνες βιομήχανοι «Κύριε πρόεδρε δεν είμαστε πολλοί, είμαστε περίπου 200. Βάλτε μας σε μια βάρκα και πνίξτε μας. Αλλά για όνομα του Θεού κρατήστε την βιομηχανία του τόπου γιατί δουλεύουν εκατοντάδες χιλιάδες» επίσης δεν φανταζόταν ότι θα έφτανε η ώρα να κρατήσουμε μόνο τους κρατικοδίαιτους επιχειρηματίες και να πετάξουμε στην θάλασσα την ελληνική βιομηχανία...

Όταν η Shell το 1930 έστηνε τις πρώτες τρόμπες βενζίνας για τα αυτοκίνητα στην Αθήνα και την ακολουθούσαν η BP, η ΜOBIL, η TOTAL, η ΕSSO και οι υπόλοιπες πολυεθνικές θα γέλαγαν μόνο με την ιδέα ότι κάποτε θα έφευγαν κυνηγημένες από την Ελλάδα για το χατίρι των λαθρεμπόρων και των κομματικών συμφερόντων ακόμη και των (λεγομένων) φιλελεύθερων κυβερνήσεων.

Έτσι ένοιωσαν, όπως εκ των υστέρων ομολόγησαν, και η Pirelli, και η Nissan και η Good Year, και η Petrogaz και μια σειρά ενεργειακές και χημικές πολυεθνικές μετά τον κάθε μορφής διωγμό τους...

Οι μόνοι που δεν ένοιωσαν και δεν νοιώθουν έκπληξη αλλά αντίθετα σχολιάζουν δυσμενώς όσους «ανοίγουν πανιά» και χάνονται από την Ελλάδα είναι οι Έλληνες πολιτικοί όλων των παρατάξεων.

Και μαζί με αυτούς όλοι οι επαγγελματίες «αριστεροί επαναστάτες» που, πρέπει να δείχνουν, ότι παθαίνουν αλλεργία σε οτιδήποτε λέγεται ιδιωτικός τομέας και ιδιωτική πρωτοβουλία.

Είναι οι ίδιοι «λόγιοι αριστεροί» που κατεβάζουν από το ράφι τις κονσέρβες -συνθήματα «...για την ελληνική ολιγαρχία που φτιάχτηκε με τα λεφτά του σχεδίου Μάρσαλ και έβγαλε τα λεφτά της στην Ελβετία πίνοντας το αίμα του ελληνικού λαού...».

Είναι αυτοί που προσκυνούν και λιποθυμάνε από ενθουσιασμό όταν ιδρύονται τα κρατικά τεμπελχανεία με την μορφή Οργανισμών και ΔΕΚΟ όπου εκεί μπορούν να δουλέψουν χωρίς αφεντικό και να κλέβουν ανενόχλητοι. Γιατί οι έξω κλέφτες του δημόσιου χρήματος έχουν μόνιμη «ομερτά» με τους εντός του δημοσίου κλέφτες...
Έχετε σκεφτεί τι «δεκεμβριανά» θα ζούσαμε αν, ας πούμε, ο πρωθυπουργός έπαιρνε τον κ. Φιλίππου, τον κ. Μυτηλιναίο, τον κ. Στασινόπουλο, τον κ. Κανελλόπουλο, τον κ. Παπαλεξόπουλο και άλλους βιομήχανους και (όπως έκανε η κ. Μέρκελ) τους πήγαινε στην Γερμανία και στην Γαλλία για δουλειές;

Θα έπεφτε η Ακρόπολη και θα καιγότανε η Βουλή.

Ευτυχώς που ουδέποτε Έλληνας πρωθυπουργός σκέφτηκε... να κάνει τέτοιο «ατόπημα».

Ευτυχώς που όλοι τους παραμένουν πιστοί στη γραμμή «Εμείς είμαστε με το κράτος και με τους κρατικούς υπαλλήλους».

Τώρα αν αυτά τα κάνει η Μέρκελ στους δικούς της επιχειρηματίες είναι γιατί θέλουν να ξεπουλήσουν την Ελλάδα... Αν τα κάνει ο κ. Ερντογάν με τους Τούρκους επιχειρηματίες είναι γιατί οι Τούρκοι είναι απολίτιστοι... Αν τα κάνουν οι Αμερικανοί είναι γιατί έτσι συνηθίζουν οι φονιάδες των λαών...

Εμείς όμως στο ύψος μας.

Να κλείσουμε και αυτά τα εργοστάσια που μας έμειναν. Και τι θα γίνουν οι εργαζόμενοι; Είναι δουλειά της ελληνικής σοβιετίας να τους απασχολήσει. Ποιος επιχειρηματίας λοιπόν μπορεί να αντέξει, πριν από όλα, αυτό το κλίμα.

Ποιος μπορεί να αντέξει αυτήν την κατακραυγή σε ό,τι λέγεται ιδιωτική επιχείρηση. Ας αλλάξει λοιπόν, πριν απ όλα, το κλίμα.

Και αν αλλάξει (πράγμα απίθανο) τότε ας ψάξουμε για αντικίνητρα, φορολογικές αδικίες, υψηλό κόστος παραγωγής και υποβαθμισμένη ανταγωνιστικότητα.

Πρώτα απ΄ όλα όμως ας ξεκαθαρίσουμε αν θέλουμε ιδιώτες επενδυτές στην χώρα.

Του Γιώργου Κράλογλου
 
Ημερομηνία προσθήκης: 22 / 01 / 2014
Προστέθηκε από: Μάκης
Δράμα
ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ, με ώριμη σκέψη και σωστές αποφάσεις.

Ο Γιάννης άρχισε την ημέρα του νωρίς βάζοντας το ξυπνητήρι του (MADE IN SWITCHERLAND) για τις 6 το πρωί ... Σηκώθηκε από το κρεβάτι του (MADE IN SWEDEN), έφτιαξε τον καφέ του (PRODUCED IN BRASIL), ξυρίστηκε με την ηλεκτρική του μηχανή (MADE IN GERMANY), έβαλε αποσμητικό (MADE IN BELGIUM), φόρεσε το πουκάμισό του (MADE IN TURKEY), φόρεσε εσώρουχο (MADE IN BAGLADESH), τα jeans με φίρμα (MADE IN SRI LANKA), κάλτσες (MADE IN EGUPTO), παπούτσια (MADE IN ITALY).

Έφτιαξε τα αυγά του στην καινούργια ηλεκτρική κουζίνα (MADE IN KOREA), έφαγε λίγο τυρί Gooda Ολλανδίας και Mylner Γερμανίας μαζί με λουκάνικο Φρανκφούρτης και τομάτα από το Ισραήλ και μετά δύο μήλα Χιλής, ένα πορτοκάλι Αργεντινής.

Έριξε μία ματιά στο laptop του (MADE IN JAPAN), ήλεγξε τα emails του κοιτάζοντας συγχρόνως το ρολόι του (MADE IN TAIWAN).

Μετά κλείδωσε την πόρτα (MADE IN CANADA), ενεργοποίησε το συναγερμό (MADE IN USA), μπήκε στο αυτοκίνητό του (MADE IN SPAIN), το γέμισε με βενζίνη (από SAUDI ARABIA) και συνέχισε το ψάξιμο για μια καλή δουλειά στην ΕΛΛΑΔΑ.

Στο τέλος μιάς ακόμα άκαρπης και αποκαρδιωτικής προσπάθειας για εύρεση εργασίας και αφού εκτύπωσε μερικά ακόμα αντίγραφα συστατικών επιστολών σε εκτυπωτή (made in MALAYSIA), ο Γιάννης αποφάσισε να ξεκουραστεί λίγο. Έβαλε τις παντούφλες του
(MADE IN BRAZIL), ανοιξε μια μπύρα (MADE IN ENGLAND)
έφαγε μια μπριζόλα (PRODUCED IN BULGARIA) και άνοιξε την τηλεόραση (MADE IN INDONESIA).

Καθώς παρακολουθούσε τα ΤΟΥΡΚΙΚΑ σίριαλ προσπαθούσε να σκεφτεί τι διάολο φταίει και δεν μπορεί να βρεί μιά δουλειά στην ΕΛΛΑΔΑ...

Καλή χρονιά!
 
Ημερομηνία προσθήκης: 22 / 01 / 2014
Προστέθηκε από: Μάκης
Δράμα


Προσθήκη ενός Άρθρου
* τα πεδία αυτά είναι απαραίτητα.
Το όνομά σας:*
(το επώνυμο δεν είναι απαραίτητο)
Διεύθυνση Email:*
(το email σας δε θα δημοσιευτεί)
Η τοποθεσία σας:
Κωδικός Ασφαλείας:
Εισαγωγή Κωδικού Ασφαλείας εδώ:*
Γράψτε ένα άρθρο παρακάτω:*
   
© 2012 - ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΠΡΩΤΗΣ ΣΕΡΡΩΝ